ရှမ်းရှော်

နို့ချိုချိုတွေ စို့မဝ သေးဘူး အမေ
အဖေ့ပုခုံး ထိုင်မဝ သေးဘူး အမေ
ကျနော် ငိုရင် အဖွား က ဖက်ထားတယ်
ကျနော် ငိုရင် အဖိုး က ချီဆော့တယ်
သန်းခေါင်ယံ ညတွေမှာ
“အမေ” လို့ ယောင်မအော် မိ အောင်
ကြိုးစားရင်း
ရေခြား မြေခြား က
“ရှမ်းရှော်” ကျနော်
ရင်ဘတ်အောင့်လှပါတယ်

မောင်ဇာနည်

[ရှမ်းရှော်=ရွှေ့ပြောင်းလုပ်သား မိဘတွေများမှ ထိုင်းနိုင်ငံတွင် မွေးပြီး အသက် ၁ နှစ် ၂ နှစ်တွင် ထားဝယ်ရှိ အဖိုးအဖွား အိမ်တွင် လာရောက်ပြန်ထားခြင်းခံရသော ကလေးငယ် များကို ထားဝယ် စကားဖြင့် ခေါ်ဆိုခြင်း။ ထားဝယ် လူမျိုးများသည် ထိုင်း နိုင်ငံကို ရှမ်း ဟု ခေါ်ဆိုကြပါသည်။]<

Advertisements
About

ဘဝကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖြတ်သန်း​နေသူ တစ်​ယောက်ပါ။ စာ​တွေ နည်းနည်းပါးပါး ​ရေးတယ်

Tagged with: ,
Posted in Notes, Poem

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: